روی دیوار سکوت

نصب می کنم قاب دلم را.

نمایشی-ست برای صندلی های خالی.

 

 

از این اشکها خسته شده ام.

از این اشک های بی اراده متنفرم.

اینجا شهوت گریه از دیوار می بارد.

 

 

ازدحام کوچه های عاشقانگی

را گم کرده ام.

از بس رفتند و آمدند.

 

 

 

غرق می شوم

در هوایی پر بوسه.

گاهیست سایه های مرا روشن کرده ای.

 

 

چاره ای جز رفتن نیست.

می خندی،

مست می شوم.

محتسب می خندد.

 

 

امواج نبودنت

متبلور میکند در دلم

شاعرانگی را.

 

 

اتفاقی نبود که دچارش شوم.

جز رخ دادن مهربانیت،

که ریز آوار انتظار مدفون شد.

 

 

مانند توفانی سرخ

در هزارتوی قلبت

گم شدم.

 

 

 

من راضی نیستم ،

به تنفس صرف.

باید

که تازه شد.

تازه کرد.

باید که آغوش بگشایی در برابر هجوم سرنیزه ها.

یاد گرفته ام

سفره ام را

برای قاتلینم پهن کنم.

 

 

من در این خانه تاریک دلم،

شعرها بافته ام.

تار و پودش غم و عمر.

کاشکی ساعت ها ،

مهربان تر بودند.

و تو که از سر دلسوزی و فخر،

گه گداری دل تاریک مرا ،

روشنی می بخشی.

کاشکی آدم ها،

مهربان تر بودند.

 

 

مقصود رهاییست.

مرگ ،

بهانه.

 

 

از کلوت تا دریا.

ذرات تو ،

خفقان من.

 

 

لبخند سردت،

تقلید کمرنگیست

از عشق.

 

 

هر بار که نگاهم نمی کنی

از میان سینه هایت برف می بارد.

مجسمه ها

تنها با اقرار دوستت دارم آب می شوند.

 

 

خاطراتم تو را قضاوت می کنند.

امروز نشسته ام زیر این درخت کور.

زیر این شرجی تبدار.

که رابطه ما گم شد.

 

 

اغلب،

دل من بی صداست.

پا که رویش میگذاری،

فریاد می شود.

 

 

خورشید بی غروب،

سایه های مرا چه روشن کرده ای.

نگاهت،

آوار رنگها.

 

 

زادنت از آبهاست.

راه ما ،  موانع خون آشام.

تو عاصی

بی پروا.

واپسین دمت

رستاخیز هزاران دست.

 

 

 

سیاه شب های مچاله.

واژه های جابجا.

خاطرات خسته.

 

 

 

گرگ و میش

مثل نبودنت

سوز و سرد.

بی فردا

پرسه هایم را می شمارم

در غم آباد.

به دنبال خرده های ماه

با اندک دلی

که سالم مانده است.

 

 

 

 

دلم را هر شب

در شعری برایت می نوازم.

هریک

مرگ خاطره ایست

که روی موزاییک حیاط پرت شده،

با صدای کاغذی مچاله...

 

 

 

درود

نوروز خجسته

امید به سالی پر از شادی و آزادی.

 

 

ماه ها اندیشیدیم.

غریدیم.

ما زنده ایم.

 

 

عاشق،

محکوم،

سنگسار.

 

درود بر همه دوستان. این بار به جای سروده هام میخوام 2 نسک ( کتاب ) به شما پیشنهاد کنم. 1-فرهنگ نامه پارسی آریا که به شما یاری می ده زبان گفتاری روزمره تون رو از واژه های ناپارسی به ویژه تازی (عربی) بیالایید. 2-چرا درمانده ایم (جامعه شناسی خودمانی) که به زبان ساده به شما شوند (دلیل) های سرنگونی فرهنگ و تمدن بزرگ ایران زمین رو میگه و شما در پایان در میابید که : از ماست که بر ماست! اگر کمی فرهیخته باشید پس از خوندن این نسک به بازنگری در رفتار خودتون روی میارید. این رو هم بگم که هر بلایی که سرمون اومده در تاریخ از کوته بینی خودمون بوده. حتی هم اکنون!!! پیروز باشید.

 

قطره قطره می شوید،

رد پای تو را،

شعر از دلم.

 

 

گریه هایم جا ماند

در شبی که از ماه،

عشق می پرسیدم.

میهمانی من

با غمهاست

امشب.

 

 

بوی گند آزاد.ی

بوی اشک آور و خو.ن

بین من و تو

یک نفس فاصله است.

مرگ.

بهای خواسته من.

 

 

دلم فریادست.

بر این بلندی های پست،

سایه های مرده را بر باد می دهم.